Vanilla Tears.

Αγόρι του καλοκαιριού, δυο καλοκαίρια μετά δεν είσαι πια δικό μου. Δυο καλοκαίρια μετά με κοίταξες στα μάτια και μου 'πες πως δεν πάμε πουθενά. Κι είχες δίκιο, μα είναι δύσκολη η αλήθεια, ο κάθε είδους αποχωρισμός. Είναι λες κι η συνάντησή μας βιντεοσκοπήθηκε κι έχει καταχωρηθεί στο μυαλό μου. Είναι λες και πρέπει να σε θυμάμαι έτσι, κουλουριασμένο στην καρέκλα κι αμήχανο, σαν παιδί που έσπασε το βάζο. Δεν έψαξες δικαιλογίες κι αυτό το εκτίμησα. Το γυρόφερες πολλή ώρα ώσπου να το ξεστομίσεις, είπες πως ήταν δύσκολο. Και ήταν αλήθεια, ώσπου χαμογέλασες και φύσηξε αργοσαρωνικός στο Γκάζι. Να 'σαι καλά, να με θυμάσαι κι ευχαριστώ, απλά γιατί δυο καλοκαίρια πριν με ξύπνησες.

10.8.2013

Errori Di Valutazione.

Αυτές οι κακές συνήθειες προφανώς δεν θα κοπούν ποτέ. Οι δεύτερες ευκαιρίες, οι ευκαιρίες γενικά, η σημασία σε αυτούς που δεν αξίζει, που δεν πρέπει. Ή που δεν την αντέχουν, που δεν τη θέλουν. Κι άλλα χίλια δεν.

~spread your wings and FLY~

Σ' εσένα μιλάω. Τα είπαμε και νωρίτερα, αλλά δεν άκουσες. Σου το φώναξα, αλλά σφύριζες αδιάφορα από την άλλη. Σου το ζωγράφισα με τα πιο σκοτεινά χρώματα, αλλά έκλεισες τα μάτια. 

Δεν έχω άλλο τρόπο να το πω. Κατάλαβε πότε σου κλέβουν τη χαρά μέσα από τα χέρια. Οι άνθρωποι είναι καμιά φορά ανάπηροι, ανίκανοι να νιώσουν το παραμικρό, ανήμποροι να μοιραστούν χαρές και λύπες, συναισθήματα και σκέψεις. Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου και κοίτα πίσω. Δες πώς ήταν εκείνες οι φωτεινές μέρες, οι χαρούμενες. Δεν θες να ζήσεις πάλι έτσι; Δεν σε καταλαβαίνω. 

Τι θα πει "νιώθω"; Ποιος είπε ότι πετάμε μακριά μόνο όταν σταματάμε να νιώθουμε; 

Πετάμε μακριά όταν μέρα τη μέρα αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να καρφώσουν τα πόδια μας στη γη, να μην πάμε πουθενά. Πετάμε μακριά όταν μας λένε "τέρμα τα ταξίδια". Όταν μας κλέβουν την όρεξη για ζωή και χαμόγελα. Έλα, κάντο. Μια τελευταία φορά, εντάξει. Πλήρωσε το μερίδιο που πιστεύεις πως σου αναλογεί και μετά πέταξε. Θα κοιτάξεις λίγο πίσω, το ξέρω. Θα σκεφτείς μήπως έκανες λάθος, μήπως πρέπει να γυρίσεις. Μην ξεγελαστείς, οι υποσχέσεις είναι ψέυτικες, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, δεν μαθαίνει να πετά. Κι αν ακόμα καταφέρεις να του κολλήσεις ψεύτικα φτερά στην πλάτη, θα τα βγάλει κι η απογοήτευσή σου θα είναι διπλή. 

Όπως είπαμε, μια τελευταία φορά.

Too old to love.

Τόσα χρόνια τα αγόρια έλεγαν μισόλογα κοιτώντας το πάτωμα. Ή έστελναν μηνύματα με δικαιολογίες που δεν πίστευε κανείς. Άλλοι έκλειναν την πόρτα φωνάζοντας, άλλοι σφύριζαν αδιάφορα από την άλλη. Κάποιοι γελούσαν καμιά φορά και τα έπαιρναν όλα στην πλάκα. Ήταν κι εκείνοι οι λίγοι που απλά σου έδειχναν την έξοδο ψελίζοντας ένα αντίο. Και καταλάβαινα. Ακόμη κι αν εθελοτυφλούσα, καταλάβαινα. Τώρα πρέπει να φύγω, τώρα πρέπει να σταματήσω. Τώρα βαρέθηκε, τώρα πληγώθηκε.

Κι έρχεσαι εσύ, άντρας πια, να μην δείχνεις τίποτα. Το πιο απλό, αν θέλεις ή όχι. Αν μετάνιωσες, αν το ξανασκέφτηκες. Αν απλά δεν μπορείς ρε παιδί μου. Μπα, δεν την αντέχω τη σιωπή.

I should know better.

Σε βάζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ μέσα στο μέλλον, στα όνειρά μου. Αν αύριο βγεις από αυτά, με τρόπο βίαιο, απότομο, θα αδειάσουν. Δεν θα έχω όνειρα, θα έχουν φύγει, θα έχουν πετάξει μαζί σου. 

Και να 'μαι, εδώ, να αφήνομαι κάθε μέρα στα χέρια σου. Κι εσύ; Να με πετάς στο πάτωμα, να μου βάζεις φωτιά και να χορεύεις στις στάχτες. Πάνε και τα αυτονόητα, πρέπει να τα ζητιανέψω. Τι με μαθαίνεις κάθε μέρα με τον πιο σκληρό τρόπο; Ότι η ευτυχία μου πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από 'μένα, γιατί αλλιώς την πάτησα. Ήταν λάθος που της επέτρεψα να συνδεθεί μ' εσένα, με την ύπαρξη, με την ανάσα σου. Ήταν λάθος που δεν την άφησα να πετάει πάνω από το κεφάλι μου, ελεύθερη, έρμαιο της δικής μου βούλησης. Γιατί τώρα κατρακυλάει, πέφτει στο βούρκο και ματώνει. Μαζί της κι εγώ. 

Κι εσύ;

Με κοιτάς να κυλάω στην πλαγιά και είσαι σίγουρος πως θα βρω τρόπο να ανέβω. Και η ανάβαση θα μου έχει κλέψει τη μνήμη, θα κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Θα συγχωρέσω, θα δώσω χωρίς την απαίτηση να πάρω τα ίδια.

Θέλω καμιά φορά να κλείσω τα μάτια και να ευχηθώ να γίνουν όλα εύκολα, να φύγεις μακριά κι εγώ να μην πονέσω. Να φύγω μακριά και να μην κοιτάξω πίσω. Και να είναι εύκολο, ανώδυνο, γρήγορο. Να ξεχάσω, όπως έχω κάνει τόσες φορές. 

Και για πες...

Τα πράγματα ήρθαν όπως περίμενες. Ή έστω περίπου. Το έζησες λιγάκι και είδες πώς είναι το όνειρο. Και ίσως να έρθουν και τα καλύτερα. Τι σου φταίει τότε; Γιατί δεν τρέχεις στη βροχή ή δεν βγαίνεις στο μπαλκόνι να το φωνάξεις, όπως κάνουν στις ταινίες;

Φταίει που έγινε ξαφνικά; Που είναι λειψό; Που είναι απαγορευμένο; Που το μυαλό σου είναι μοιρασμένο στα δυο; Πάλι καλά που δεν είναι κ η καρδιά σου... 

Ίσως να φταίει που είναι λίγοι αυτοί που συμμερίζονται τη χαρά σου. Και, το 'χουμε πει, η ευτυχία και η δυστυχία πρέπει να μοιράζονται. Είναι βάρος κι οι δυο, όταν τις σηκώνεις μόνος.

Για πες λοιπόν...

LOST

Χάθηκα. Καιρό τώρα έχω χαθεί στην καθημερινότητα. Στη σκοτεινή γη που κινούμαι υπάρχουν μονάχα δυσάρεστες σκέψεις. Για το αύριο, για το σήμερα, για το χθες. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το κάθε ξημέρωμα, αν θα αντέξω ως το τέλος της μέρας. Ήρθαν από το πουθενά εξομολογήσεις, πράγματα που ήξερα αλλά ήθελα να μην είναι αλήθεια, και με διέλυσαν. Ήρθαν και ρίζωσαν αμφιβολίες για τα παλιά, άραγε έκανα καλά; Κι είναι κι αυτό το σήμερα που κυλάει αργά και δεν έχει ευκαιρίες για τίποτα. Οι άνθρωποί μου φύγαν λίγο πιο μακριά, δεν ξέρω το γιατί. Ήρθαν και σ' αυτούς πράγματα που δεν περίμεναν, που είναι δύσκολο να τα διαχειριστείς. Ποιος να βοηθήσει ποιον; Ποιος να σου δώσει το χέρι του να σηκωθείς όταν είναι ήδη πεσμένος κάτω; Μένει να ζυγίσεις το βάρος που σε καθηλώνει και να βρεις τη δύναμη να το πετάξεις από πάνω σου. Ακούγεται ωραίο μα πώς γίνεται;

Δεν έζησα ποτέ σε ροζ σύννεφο αλλά πίστεψα σ' αυτό που ξεκινήσαμε. Πιστεύω ακόμα, για να είμαι ειλικρινής. Πολλοί θα το βρουν ρομαντικό, άλλοι θα κουνήσουν το κεφάλι αδιάφορα κι άλλοι θα μου φωνάξουν να ξυπνήσω. Εγώ θα μου δώσω κουράγιο. Είμαι ξανά σ' αυτή τη θέση, να δείχνω καλή πίστη όταν τα προγνωστικά μου βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Μετράω αντίστροφα ως το δέκα πριν απαντήσω και όταν τελικά το κάνω ακούγεται η φωνή της λογικής. Της συγκατάβασης, της υπομονής. Ίσως και να 'ναι της αγάπης, οπότε εννοούνται τα παραπάνω. Και μετά ακούω εκείνο το τραγουδάκι που λέει 

"γι' αυτό σου λέω, καλύτερα λίγα και καλά παρά να έχω μια καρδιά γεμάτη αισθήματα

και κάποιος να 'ρχεται γλυκά και τρυφερά δήθεν να μ' αγαπήσει αληθινά". 

Quitting. Feels Goooood. (?)

I am a freakin' quitter. Ή για να είμαι ακριβής, θα ήθελα πολύ να είμαι. Γιατί τώρα απλά βασανίζομαι από την αδυναμία να παραιτηθώ από το οτιδήποτε. Είναι άγρια η συνειδητοποίηση ότι δεν αντέχεις. Ή ότι δεν θέλεις να αντέχεις. Δεν τα πάω καλά με τις αποτυχίες μου. Τις μικρές ή τις μεγάλες. Όπως και το κάθε είδους άγχος, δεν έχουν εποικοδομητική επίπτωση πάνω μου. Ξέρω άλλους ανθρώπους που η αποτυχία τους πεισμώνει, τους βάζει στο τρυπάκι να προσπαθήσουν κι άλλο, να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα για να πετύχουν τελικά αυτό που κυνηγούν ή έστω αυτό με το οποίο έχουν καταπιαστεί, ακόμη κι αν δεν είναι στόχος ζωής. Εγώ θέλω μόνο να ανοίξω μια τρύπα και να μπω μέσα. Να κρυφτώ απ' όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν προσδοκίες και απαιτήσεις και να γίνω πάλι παιδί. Να πέσω στην τρύπα της Αλίκης και να μείνω εκεί, παρέα με τον τρελοκάπελα και το λαγό. 

Κι ύστερα κοιτάζω το ρολόι και σκέφτομαι ότι πρέπει να πέσω για ύπνο. Γιατί αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα στο σκληρό κόσμο των ενηλίκων και πρέπει να βγω έξω να αντιμετωπίσω δράκους και δαίμονες, χωρίς μαγικά σπαθιά και όμορφους έφιππους πρίγκηπες. Με γυμνά χέρια και ατσάλινη υπομονή. Καληνύχτα.

Oh!This Christmas feeling.

Πότε χάσαμε το κουράγιο να αφηνόμαστε χωρίς αναστολές σ' αυτό που θέλουμε; Ψάχνω να βρω το δικό μου point of no return και δυσκολεύομαι. Ήταν μάλλον τότε που έδινα και δεν έπαιρνα. Ήταν μάλλον τότε που είδα πως δεν εκτιμήθηκα όπως έπρεπε. Ήταν μάλλον τότε που μια πόρτα μ' έκλεισε απ' έξω. Κάπου εκεί μάλλον έχασα τη διάθεση να αφήνω τον εαυτό μου τελείως ελεύθερο. Να τον χαρίζω, να τον παραχωρώ στις διαθέσεις του άλλου χωρίς να με νοιάζει τι θα προκύψει. Είναι καιρός τώρα που το αποτέλεσμα με νοιάζει, το σκέφτομαι πριν μιλήσω. Γιατί να πω αυτά που με κάνεις να νιώθω όταν κινδυνεύω αύριο να τα μαζεύω από το πάτωμα;

Μη μου πεις γιατί σκέφτομαι τέτοια πράγματα αυτές τις μέρες. Αυτές οι μέρες δεν έχουν για μένα τίποτα ξεχωριστό, ίσα ίσα μάλιστα είναι λίγο χειρότερες από τις υπόλοιπες. Υποτίθεται ότι είναι μέρες αγάπης, αλλά εμένα οι άνθρωποί μου είναι μακριά. Υποτίθεται ότι είναι μέρες οικογενειακές, αλλά έχω από καιρό πάψει να πιστεύω στην οικογένεια. Άρα τι μένει; Το κινητό ανά χείρας ως γέφυρα με τον έξω κόσμο και μια ταινία δίπλα στο τζάκι. Και Χριστούγεννα είναι, θα περάσουν...

To Give Or Not To Give.

     Είναι μερικοί άνθρωποι που έχουν την απίστευτη ικανότητα να σε γεμίζουν από πάνω ως κάτω ψέματα. Τόσα ψέματα που μπορείς να χορτάσεις για μια ζωή. Το μοναδικό τους ταλέντο έγκειται στο ότι, εκείνη τη στιγμή που σου λένε τα τέρατα, δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Σε πείθουν με ένα μοναδικό τρόπο ότι μόλις σου σέρβιραν τη μεγαλύτερη αλήθεια του κόσμου, οπότε η εμπιστοσύνη έρχεται φυσικά. Παρόλο που ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι ο λύκος κι αν εγέρασε..., σε κάνουν να πιστέψεις πως έχουν αλλάξει, είναι πια καλύτεροι άνθρωποι. Έχουν καταλάβει τα λάθη τους, μετάνιωσαν για τον τρόπο που σου φέρθηκαν στο παρελθόν και, μάντεψε!, σ' αγαπάνε κιόλας. Μετά από πολύ ψάξιμο, γιατί σαν άτομα έχουν βάθος, συνειδητοποίησαν πως τα λάθη του παρελθόντος τους στοιχειώνουν, τα πλήρωσαν και δεν έχουν σκοπό να τα επαναλάβουν. Βέβαια, η εξομόλογηση συνοδεύεται από έναν συγκαταβατικό τόνο στη φώνη και ένα στυλάκι του τύπου "έλα, μη μου τα χτυπάς, σου είπα πως τα πράγματα έχουν αλλάξει". Κι εκεί είναι που σκέφτεσαι, "μήπως τον έχω παρεξηγήσει και δεν είναι τελικά ένα χοντρόπετσο μοσχάρι;" και καταλήγεις να νιώθεις και τύψεις που τον αμφισβητείς. Γιατί, ακούς, αλήθεια ακούς, στον τρόπο που μιλάει πως θέλει να επανορθώσει. Και λες να του δώσεις το πάτημα να διορθώσει επιτέλους, γιατί άνθρωπος είσαι και θέλεις να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου, να πεις ότι το παιδί προσπαθεί, να νιώσεις λίγο βασίλισσα από τις προσπάθειές του να εξιλεωθεί. Είναι λίγο τραβάτε με κι ας κλαίω η υπόθεση βέβαια.
     Έλα όμως που το παιδί ωραία μας τα είπε, ωραία μας καρφώθηκαν στο μυαλό σενάρια επιστημονικής φαντασίας, μετά έδωσε μια μούτζα και γύρισε την πλάτη. Και μένω εγώ, να κοιτάζω σαν χαμένη και να προσπαθώ να μπω στην ψυχολογία και το μυαλό ενός ανθρώπου που, αν δεν έλεγε όσα είπε, θα απουσίαζε από την καθημερινότητά μου! Θα έρθω λοιπόν να ρωτήσω, τι στο διάολο θέλει αυτός ο άνθρωπος από τη ζωή μου; Σε τι αποσκοπούσε όλη αυτή η εκ βαθέων εξομολόγηση; Να φύγει επιτέλους το βάρος από τους ώμους του; Δεν είμαι εξομολόγος. Ούτε καλός σαμαρείτης. Δεν θέλω να σηκώσω πάνω μου το συναισθηματικό βάρος κανενός. Κι όμως, το κάνω και το έχω κάνει και θα συνεχίσω να το κάνω. Αλλά, έχω την απαίτηση να το σέβονται και να το βλέπουν σαν ένδειξη της καλής θέλησής μου κι όχι σαν κάτι που είμαι υποχρεωμένη να κάνω. Θέλω να έχω πίστη στους ανθρώπους, ότι αλλάζουν, ότι συναισθάνονται τα προβλήματα που έχουν και τα λάθη που κάνουν, ότι έχουν τέλος πάντων την ανάγκη να επανορθώσουν στ' αλήθεια για όσα έγιναν, όμως έρχονται κάτι τέτοιοι τύποι και μου χαλάνε τη φαντασίωση. Είναι σαν να παίρνεις από ένα παιδάκι το γλειφιτζούρι του, μόλις είχε προλάβει να γλείψει μια φορά. Και ήρθες εσύ και του διέλυσες στιγμιαία τον κόσμο του. Δεν έχεις το δικαίωμα, είναι πολύ απλό.

     Κι επειδή είμαι κι εγώ άτομο με μεγάλο βάθος, όπως τα παραπάνω εννοείται, με απασχολεί και το κατά κάποιο τρόπο συναφές ερώτημα: ποια είναι εκείνη η συμπαντική βλακεία που έχει πέσει μέσα στο κεφάλι μου και με κάνει να μην μπορώ να δώσω προτεραιότητα στα άτομα που πραγματικά δείχνουν να έχουν αλλάξει; Ίσως φταίει το σύνδρομο του σωτήρα που με κυριεύει μερικές φορές: θέλω να κάνω τους ανθρώπους καλύτερους, είτε αυτό σημαίνει να μάθουν να πετάνε τα πλαστικά μπουκάλια στους μπλε κάδους ανακύκλωσης, είτε να μάθουν να μην πετάνε την ψυχή των άλλων στα σκουπίδια. Να δουν πως κάποιος τους αγαπάει για το λίγο τους και να παλέψουν να το κάνουν πολύ. Δύσκολος δρόμος, σχεδόν απάτητος.

Οι 7 Πληγές.

Έχω δει μέρες τώρα εκείνη την πρόσκληση από την Bourou-bouli8ra για το παιχνιδάκι με τις επτά αλήθειες και το έχω στο μυαλό μου και όλο κάποια προσθέτω και μετά αφαιρώ μια άλλη και καταλήγω να τις ξεχνάω. Ήρθε όμως ή ώρα να τις πω.

1. Η μεγαλύτερη αλήθεια, που την ξέρουν όσοι με ξέρουν στοιχειωδώς, είναι ότι φοβάμαι τα σκυλιά και γενικά με τα ζώα δεν έχω πολλά πολλά. Κάτι πρέπει να έχει γίνει, κάτι που μάλλον δεν θυμάμαι, και καταγράφηκαν στο υποσυνείδητό μου σαν εχθρικά στοιχεία. Θα το βρω, πού θα μου πάει... Ως τότε, θα αλλάζω πεζοδρόμιο.

2. Είμαι αντιδραστική και ξεροκέφαλη, αλλά μέσα μου σκέφτομαι πολύ. Προβληματίζομαι και αλλάζω, μα οι άλλοι, αυτοί που με έκαναν να προβληματιστώ και να αλλάξω, δεν θα το μάθουν ποτέ. Αν το μάθουν, θα ανοίξω μια τρύπα να μπω μέσα.

3. Ενθουσιάζομαι/ερωτεύομαι/καψουρεύομαι/θέλω να παντρευτώ πάντα τους ωραίους, ψηλούς και κουλ τύπους που γνωρίζω τυχαία και ξαφνικά και απρόσμενα, αλλά καταλήγω πάντα με τους "άλλους". Αδιευκρίνιστες αιτίες.

4. Οι άνθρωποι που μου λείπουν πιο πολύ στα εύκολα και στα δύσκολα, τα καθημερινά, είναι η Ξανθιά, το Κονέλι και η Νεφέλη. Τελεία.

5. Θέλω να ταξιδέψω πολύ και να γνωρίσω όλο τον κόσμο, γιατί τρελαίνομαι όταν μένω για πολύ καιρό στο ίδιο μέρος, η φυγή είναι γραμμένη με μεγάλα φωτεινά γράμματα στο DNA μου.

6. Ας με κοροιδεύουν όσο θέλουν, εγώ συνεχίζω να θεωρώ την κατασκήνωσή μου δεύτερο σπίτι μου, κι ας λείπω τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό γιατί όσοι γνώρισα εκει μέσα είναι οικογένεια. Καιρό μετά.

7. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να δίνω δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Σε γκόμενους, σε φίλες που θυμήθηκαν ό,τι είχαν ξεχάσει όσο ζούσαν τον απόλυτο έρωτα. Ή τουλάχιστον, ας μείνω στις 2 ευκαιρίες/άτομο. Όχι άλλες.

Θέλω να μάθω και για εσας, για όποιον με διαβάζει, θέλω να δω αλήθειες από όλους! Καλημέρα!

Eternal Ramblings of a Confused Mind.

Κι όλο κάτι θέλω να γράψω, να πω για τις μέρες που πέρασα σ' εκείνη την πόλη που κοντεύω πια ν' αγαπήσω. Κι όλο κάτι γίνεται και αλλάζει η διάθεσή μου και μετά σκέφτομαι όσα έγιναν και χάνομαι. Δεν έχω πάλι ξεκάθαρη εικόνα, μου έρχεται μόνο ένα συναίσθημα ευχάριστο πολύ, νιώθω κάπως και σταματάω. Και μετά θέλω να μη σκέφτομαι για να μην ενθουσιαστώ και μετά γκρεμοτσακιστώ και δεν μπορώ γιατί η φύση μου είναι τέτοια. Και θέλω να συγκεντρώσω το μυαλό μου και δεν μπορώ γιατί όταν το φεγγάρι πέφτει από εκείνη τη γωνία σ' ένα πρόσωπο με μαγεύει και δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Γιατί όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τις προσδοκίες μου, τρυπώνει στην κάθε μέρα μου και τη γεμίζει και την παρασύρει. Και σκέφτομαι πώς να φύγω, τώρα πια που έχω προορισμό, και τι θα γίνει αν και τι θα γίνει αν δεν. Και ξέρω ότι έτσι θα περάσουν πολλές μέρες ακόμα...

My Life & The Madness.

Είναι ένα κορίτσι στο μπαρ. Πίνει σφηνάκια και μιλάει με το αγόρι δίπλα της. Εκείνος πίνει τη μπύρα του και της μιλάει για τη ζωή του, είναι χαλαρός και άνετος. Τη θέλει και το δείχνει. Πηγαίνουν μια βόλτα, κάθονται στο μόλο και γράφουν τις πρώτες γραμμές της πιο όμορφης ιστορίας του καλοκαιριού. Περπατάνε χέρι χέρι, της δείχνει τους αστερισμούς, βλέπουν μαζί την ανατολή κι έπειτα την πάει σπίτι. Την άλλη μέρα φεύγει, αλλά είναι γεμάτη. Τον μυρίζει πάνω της, σκέφτεται το πρόσωπό του και τον ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας του. Είναι μία από τις νύχτες του καλοκαιριού που δεν θα ξεχάσει.

Πολλά ναυτικά μίλια πιο πέρα, μέρες μετά, ένα κορίτσι περπατάει στο λιμάνι και καπνίζει. Το μυαλό της είναι μουδιασμένο, προσπαθεί να χωνέψει την απογοήτευση. Να καταλάβει τι έχει γίνει. Να δει πώς θα προχωρήσει. Βουρκώνει και σκέφτεται  πόσο λάθος ήταν όλα από την αρχή. Πόσο άδικοι είναι οι άνθρωποι, πόσο άδικη η ζωή. Την ανευθυνότητα, την επιπολαιότητα, τη βλακεία. Σκέψεις που τρέχουν, δάκρυα που τρέχουν, πόδια που μένουν καρφωμένα στο πάτωμα. Δεν μπορεί να μπει στο καράβι και να εξαφανιστεί κι ας είναι το μόνο που θέλει. Δεν μπορεί να γυρίσει την πλάτη κι ας είναι το μόνο που μένει να γίνει.

Πόσο διαφορετικά όλα, πόσο ίδιο το κορίτσι. Πόση τρέλα κουβαλάει και προσφέρει απλόχερα η ζωή.

(NOT) BUILT TO RESIST.

Let It Go.

Πήρε κάπου το μάτι μου ένα γκάλοπ του στυλ, «Πόσοι από σας έχετε μείνει σε μια σχέση παραπάνω απ΄ όσο θέλατε γιατί δεν βρίσκατε τον τρόπο να φύγετε;». Σχεδόν αυτόματα σκέφτηκα πως οι άνθρωποι, αντίθετα με αυτό που τελικά συμβαίνει, θα έπρεπε πραγματικά να ξέρουν πότε πρέπει να φεύγουν. Να φεύγουν από μια σχέση αμφιλεγόμενη, από ένα γάμο προβληματικό, από μια φιλία που κάπου έχει σκαλώσει. Δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα μια κατάσταση ή ένας άνθρωπος με τον οποίο ανακάλυψες ότι δεν ταιριάζεις ή ότι απλά σε φθείρει. Δεν θα έπρεπε να φοβόμαστε να βγάζουμε από τη ζωή μας ό,τι περισσεύει. Έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις  πως ό,τι κι αν κάνεις, η σχέση –ερωτική, φιλική κτλ- δεν σώζεται. Δεν θα αναστηθεί από τις στάχτες της ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη καλή θέληση και των δύο πλευρών. Δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά το ίδιο, δεν θα δεις ποτέ ξανά πυροτεχνήματα να πετάγονται γύρω σου. Στο κάτω κάτω, μερικά πράγματα, αλήθεια δεν είναι φτιαγμένα για να κρατούν πολύ. Δες το.  Φύγε, κλείσε την πόρτα. Θα νιώσεις καλύτερα.

Choices.

There are always two choices. Two paths to take. One is easy. And its only reward is that it's easy.

Είναι στιγμές που οι επιλογές μου μοιάζουν να έχουν γίνει από άλλους. Δεν αναγνωρίζω τη δική μου σκέψη, τις δικές μου ενέργειες σ' αυτές. Δεν έχουν τίποτα απο μένα, ούτε καν το γούστο μου. Είναι αντίθετες με την ιδιοσυγκρασία μου, με τα πιστεύω μου ως άνθρωπο. Μα μετά κοιτάζω πίσω και βλέπω κομμάτια μου σ' αυτές. Βλέπω στιγμές και θυμάμαι χρώματα, μυρωδιές. Και τις αναπολώ, τις νοσταλγώ, ψάχνω να βρω τι μου έδωσαν, τι μου άφησαν. Να καταλάβω γιατί τελικά δεν κράτησαν "για πάντα".

                            ~~~~~

The human life is made up of choices. Yes or no. In or out. Up or down. And then there are the choices that matter. Love or hate. To be a hero or to be a coward. To fight or to give in. To live. Or die. (D.S.)

16 χρόνια... μια ανάσα.

Έφυγες τόσο νωρίς. Όλοι λένε πως αν ήσουν ακόμα ανάμεσά μας, τα πάντα θα ήταν διαφορετικά. Κι εγώ αλήθεια τους πιστεύω. Θα ήσουν απαραίτητος για να φέρνεις την ισορροπία, την ηρεμία στο σπίτι. Σε λίγο καιρό συμπληρώνονται 16 χρόνια απουσίας. Σχεδόν μια ζωή. Σαν χθες μοιάζουν οι θολές αναμνήσεις. Με συναντάς στη γωνία πριν το σχολείο και μου χαμογελάς πλατιά για καλημέρα, μου λες πως με πρόλαβες και εγώ χαίρομαι. Είμαι το ένα τρίτο από το μπόι σου, τόσο δα ανθρωπάκι, με τα μαλλιά μου κοτσίδα και τη σχολική τσάντα στην πλάτη. Είμαστε στο τραπέζι, έχεις βάλει μπροστά μου το αρμόνιο που μου πήρες και χτυπάμε τα πλήκτρα. Κάνεις δουλειές στον κήπο. Μαζεύουμε τις ελιές και μου κρεμάς σοκολατένια αυγά στα κλαδιά. Χαίρομαι τόσο πολύ. 

Θυμάμαι τόσα λίγα και μ' ενοχλεί. Θα ήθελα να σ' έχω ξεκάθαρα στο μυαλό μου κι όχι να με βοηθάνε οι φωτογραφίες. Το τσίμπημα στην καρδιά μονάχα είναι όλο δικό μου. Το συναίσθημα που με πλημμυρίζει όταν σε σκέφτομαι, δικό μου κι αυτό. Είναι τόσο κρίμα που λείπεις. Η μέρα που έφυγες είναι πολύ ξεκάθαρη στο μυαλό μου. Ήταν μια μέρα που με κάνει να σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω, αλλά και ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανείς. Ξέρω πως αν μ' έβλεπες να μεγαλώνω θα φούσκωνες από περηφάνια μπροστά στα μικρά και τα μεγάλα κατορθώματά μου. Και είμαι σίγουρη πως θα σ' έπαιρνα τηλέφωνο κάθε φορά που κάτι είχε συμβεί. Ελπίζω μεθαύριο, να είσαι σε μια γωνιά της αίθουσας και να κοιτάζεις. Θέλω να σε νιώσω εκεί γύρω, να σε δω με τα μάτια της φαντασίας μου όρθιο κάπου στο βάθος να μου χαμογελάς όπως τότε, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Καληνύχτα.

Γιατί μάθε η κόλαση είναι για τους ζωντανούς,είναι γι' αυτούς, που μένουν πίσω
να θυμούνται, είναι γι' αυτούς, που τα βράδια δεν κοιμούνται... (edit:7/11/2012)

After all, trees that don't bend with the wind, won't last the storm.

Έχεις δει δέντρο τη στιγμή που το φυσάει ο άνεμος; Κι ας φαίνεται γερό, λυγίζει. Πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος; Έχω ακούσει να λένε "να παρακαλάς να μη σου δώσει ο θεός όσα μπορείς να αντέξεις". Κι αν στα δώσει... τι κάνεις; Πώς το περνάς όλο αυτό; Έχω χάσει τις απαντήσεις σε πολλά όλο αυτό το διάστημα. Ψάχνω μέσα στο κεφάλι μου, εγώ παλιότερα ήξερα. Σκεφτόμουν πιο καθαρά, διάλεγα τη σωστή απάντηση και τέλος. Πάει καιρός τώρα που αμφιβάλλω. Με κάνουν να αμφιβάλλω. Ο αέρας φύσηξε μακριά το μυαλό μου, τη θέληση, τα συναισθήματα. 
Κι ύστερα... πώς σηκώνεσαι πάλι, όταν ο άνεμος σταματήσει; Φοβάμαι πως δεν σηκώνεσαι ποτέ, μένεις εκεί, στην ίδια θέση κι απλά προσποιείσαι ότι όλα είναι καλά. Μετά, βλέπεις τον εαυτό σου σ' ένα καθρέφτη και τα σημάδια είναι εκεί να σου θυμίζουν κάθε λεπτό. Κάθε δάκρυ, κάθε ρυτίδα απελπισίας. Συγχωρείς; Ποτέ. Σε κάνει αυτό χειρότερο άνθρωπο; Όχι, μάλλον απλά σε κάνει άνθρωπο. 

Κ.Ο.Κ. (Κάν'το Όπως Κανείς)

Ποιος φταίει; Ποιον κατηγορείς όταν βλέπεις πως κάτι πάει στραβά; Ίσως και όλα να πηγαίνουν στραβά. Ποιο είναι εκείνο το καμπανάκι που χτυπάει και σου δείχνει τα λάθη; Στα τόσα λίγα χρόνια ζωής, νομίζω πως έχω κάνει πολλά λάθη. Όχι τόσα όσα έχουν κάνει οι άλλοι απέναντί μου όμως. Δεν μετανιώνω. Δεν έχω πει ποτέ στη ζωή μου "ρε γαμώτο, γιατί το έκανα έτσι τώρα αυτό;" και να νιώθω ότι θα έδινα τα πάντα για να το έχω κάνει διαφορετικά. Σε καμία περίπτωση γιατί ήταν σωστό, απλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησής μου, λέει προχώρα μπροστά και μην κοιτάς πίσω, παρά μόνο για να δεις τι σε ακολουθεί. Ποιοι άνθρωποι έμειναν μαζί σου στο ταξίδι της ζωής, ποιες συμπεριφορές σε στιγμάτισαν, ποια μάτια έκλεισαν για να μη σε δουν να φεύγεις, ποιοι σου γύρισαν την πλάτη. Κι ύστερα, έχει πραγματικά νόημα να ζητάς συγνώμη; Δεν αναιρεί το σφάλμα, το παραστράτημα. Δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα, σε ξεφορτώνει μόνο από το βάρος του σφάλματος.
Κάντε τη ζωή μου πιο εύκολη, παρακαλώ! Δώστε μου ένα εγχειρίδιο σωστής χρήσης και υπόσχομαι να το ακολουθήσω κατά γράμμα. Δεν θέλω να ψάχνω γύρω γύρω, να ρωτάω και να ζητάω οδηγίες για να φτάσω στον προορισμό μου. Θέλω να βάζω στο GPS τη διεύθυνση και να πηγαίνω. Να βλέπω νωρίς τις λακούβες και να τις αποφεύγω. Να μην μπαίνω σε αδιέξοδα και να αναγκάζομαι να κάνω όπισθεν για να βρω το δρόμο μου. Μ' ενοχλεί τόσο να πηγαίνω πίσω κι ας το έχω κάνει χιλιάδες φορές ως τώρα. Θέλω μόνο μπροστά, δυνατή μουσική κι ανοιχτά παράθυρα. Και δεν θέλω συνοδηγό. Θα παίρνω για παρέα αυτούς τους τύπους που κάνουν οτοστόπ, να μου λέει ο καθένας τη δική του ιστορία. Να περνάμε καλά κι όταν τον αφήνω στον προορισμό του να συνεχίζω μόνη μέχρι τον επόμενο. Κι ας είμαι μέσα σ' ένα σαραβαλάκι, θα μου ταιριάζει ούτως ή άλλως πιο πολύ.

Harder than Easy*

http://oceano-vox-howl.deviantart.com/art/Failure-81865810?q
=boost%3Apopular%20failure&qo=45

*ή αλλιώς Put the Blame on Me.


Είσαι μικρή, το πρώτο παιδί, και πόσο καλοί είναι όλοι μαζί σου! Το κάθετί μοιάζει τεράστιο κατόρθωμα και επειδή όλοι ενθουσιάζονται τόσο, η χαρά πολλαπλασιάζεται. Πρωτόγνωρα συναισθήματα και επιτυχίες για όλους. Όταν οι βαθμοί είναι καλοί στο σχολείο, το μαθαίνει και ο τελευταίος συγγενής. Και έχετε όλοι μαζί συνηθίσει να έχετε καλά αποτελέσματα παντού. Κι εσύ μαζί. Δεν ξέρεις την αποτυχία. Δεν έχεις ιδέα πως νιώθεις όταν πατάς στα όνειρά σου, όταν απογοητεύεις τις προσδοκίες των άλλων και μετά πρέπει να ζήσεις μ' αυτό. Έτσι, οι τελευταίοι έξι μήνες ήταν κόλαση. Σ' αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, έμαθα να ζω με την ενοχή, υποσυνείδητη και συνεχής. Πρόσεχα τις λέξεις και τις κινήσεις μου, να μη δώσω δικαιώματα, να μη βρει κανείς αφορμή να μου 'χτυπήσει' την προσωπική μου αποτυχία και με αδειάσει. Μπόρεσα και διόρθωσα την κατάσταση, όταν ο καιρός με άφησε κι επιτέλους ένιωσα ξανά όπως παλιά, όλοι ήταν ξανά περήφανοι γιατί στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Και να, σήμερα, πάλι στην αρχή. Θα ήταν τόσο βολικό να μπορώ να ρίξω το φταίξιμο στους άλλους, αλλά ξέρω πως η αποτυχία είναι τόσο δική μου, τόσο προσωπικό θέμα. Με τρώει, με σκοτώνει και θα με στοιχειώνει μέχρι να τη διορθώσω. Δεν έχει σημασία πόσο σοβαρός είναι ο λόγος, το συναίσθημα είναι το χειρότερο. Το μηδενικό που κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου και αναβοσβήνει ρυθμικά, σε περίπτωση που κάποιος δεν το έχει προσέξει.

Ένα αδειανό πουκάμισο.

Πόσα πράγματα δεν είπαμε ποτέ… Γιατί θεωρήσαμε πως ήταν καλύτερα να σιωπήσουμε. Γιατί αυτός που έπρεπε να τα ακούσει δεν θα τα καταλάβαινε ή γιατί τελικά δεν έπρεπε να τα ακούσει. Και τι γίνεται όταν κουραστείς να κρατάς μέσα σου αυτά που σε τρώνε; Τι κάνεις με την οργή που έχει συσσωρευτεί μέσα σου; Πώς τα διαχειρίζεσαι όλα αυτά; Αναρωτιέμαι αν μπορεί τελικά κανείς να διαβάσει πίσω από τις λέξεις. Να δει τη θλίψη και τα σπασμένα όνειρα, την απογοήτευση που έχει προσφέρει. Δεν αντέχω όλα αυτά τα συναισθήματα, δεν αντέχω να τα κρατάω αλλά ούτε και να τα δείχνω. Θέλω κάποιος να με κοιτάξει και να δει την ψυχή μου, να μη ρωτήσει τίποτα και να τα έχει καταλάβει όλα. Να πει πως όλα θα πάνε καλά, να μιλήσει για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν και να το εννοεί. Να με πάρει από το χέρι και να μου δείξει τα όμορφα πράγματα που αξίζει να δεις και δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν. Θέλω να σωθώ κι αυτή η μέρα μοιάζει να αργεί τόσο και φοβάμαι πως όταν έρθει δεν θα είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος, θα είμαι κάτι κενό, χωρίς συναισθήματα και χωρίς διάθεση για τίποτα. Και φοβάμαι. Κι ελπίζω.