~spread your wings and FLY~

Σ' εσένα μιλάω. Τα είπαμε και νωρίτερα, αλλά δεν άκουσες. Σου το φώναξα, αλλά σφύριζες αδιάφορα από την άλλη. Σου το ζωγράφισα με τα πιο σκοτεινά χρώματα, αλλά έκλεισες τα μάτια. 

Δεν έχω άλλο τρόπο να το πω. Κατάλαβε πότε σου κλέβουν τη χαρά μέσα από τα χέρια. Οι άνθρωποι είναι καμιά φορά ανάπηροι, ανίκανοι να νιώσουν το παραμικρό, ανήμποροι να μοιραστούν χαρές και λύπες, συναισθήματα και σκέψεις. Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου και κοίτα πίσω. Δες πώς ήταν εκείνες οι φωτεινές μέρες, οι χαρούμενες. Δεν θες να ζήσεις πάλι έτσι; Δεν σε καταλαβαίνω. 

Τι θα πει "νιώθω"; Ποιος είπε ότι πετάμε μακριά μόνο όταν σταματάμε να νιώθουμε; 

Πετάμε μακριά όταν μέρα τη μέρα αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να καρφώσουν τα πόδια μας στη γη, να μην πάμε πουθενά. Πετάμε μακριά όταν μας λένε "τέρμα τα ταξίδια". Όταν μας κλέβουν την όρεξη για ζωή και χαμόγελα. Έλα, κάντο. Μια τελευταία φορά, εντάξει. Πλήρωσε το μερίδιο που πιστεύεις πως σου αναλογεί και μετά πέταξε. Θα κοιτάξεις λίγο πίσω, το ξέρω. Θα σκεφτείς μήπως έκανες λάθος, μήπως πρέπει να γυρίσεις. Μην ξεγελαστείς, οι υποσχέσεις είναι ψέυτικες, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, δεν μαθαίνει να πετά. Κι αν ακόμα καταφέρεις να του κολλήσεις ψεύτικα φτερά στην πλάτη, θα τα βγάλει κι η απογοήτευσή σου θα είναι διπλή. 

Όπως είπαμε, μια τελευταία φορά.

I should know better.

Σε βάζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ μέσα στο μέλλον, στα όνειρά μου. Αν αύριο βγεις από αυτά, με τρόπο βίαιο, απότομο, θα αδειάσουν. Δεν θα έχω όνειρα, θα έχουν φύγει, θα έχουν πετάξει μαζί σου. 

Και να 'μαι, εδώ, να αφήνομαι κάθε μέρα στα χέρια σου. Κι εσύ; Να με πετάς στο πάτωμα, να μου βάζεις φωτιά και να χορεύεις στις στάχτες. Πάνε και τα αυτονόητα, πρέπει να τα ζητιανέψω. Τι με μαθαίνεις κάθε μέρα με τον πιο σκληρό τρόπο; Ότι η ευτυχία μου πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από 'μένα, γιατί αλλιώς την πάτησα. Ήταν λάθος που της επέτρεψα να συνδεθεί μ' εσένα, με την ύπαρξη, με την ανάσα σου. Ήταν λάθος που δεν την άφησα να πετάει πάνω από το κεφάλι μου, ελεύθερη, έρμαιο της δικής μου βούλησης. Γιατί τώρα κατρακυλάει, πέφτει στο βούρκο και ματώνει. Μαζί της κι εγώ. 

Κι εσύ;

Με κοιτάς να κυλάω στην πλαγιά και είσαι σίγουρος πως θα βρω τρόπο να ανέβω. Και η ανάβαση θα μου έχει κλέψει τη μνήμη, θα κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Θα συγχωρέσω, θα δώσω χωρίς την απαίτηση να πάρω τα ίδια.

Θέλω καμιά φορά να κλείσω τα μάτια και να ευχηθώ να γίνουν όλα εύκολα, να φύγεις μακριά κι εγώ να μην πονέσω. Να φύγω μακριά και να μην κοιτάξω πίσω. Και να είναι εύκολο, ανώδυνο, γρήγορο. Να ξεχάσω, όπως έχω κάνει τόσες φορές. 

You Give Me The Kind Of Feeling People Write Novels About.

 Είναι όμορφη εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ερωτεύτηκες. Ξανά. Δυνατά. Και νομίζεις πως είναι η πρώτη φορά. Όχι νομίζεις, το πιστεύεις με σιγουριά. Όσα νιώθεις γίνονται πελώριο κύμα και παρασέρνουν το μέσα σου. Μια λέξη ενός ανθρώπου χιλιόμετρα μακρυά σε κάνει σκόνη. Η σκέψη ενός ανθρώπου χιλιόμετρα μακρυά σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κάνεις όνειρα, τόσα όνειρα και είναι όλα για δυο. Φτάνει να σκεφτείς την αγκαλιά του κι αυτό σε ζεσταίνει μέσα στην παγωνιά. Φτάνει να σκεφτείς το χαμόγελό του για να χαμογελάσεις. Φτάνει να σκεφτείς το βλέμμα του και βλέπεις τον κόσμο σου με άλλα μάτια. Η θλίψη του είναι και δική σου και για έναν περίεργο λόγο, δεν σε βαραίνει. Σηκώνεις με προθυμία το δικό του βάρος σαν να ήταν δικό σου. Ζητάς συγγνώμη ακόμη κι όταν δεν φταις, απλά γιατί η σχέση σας είναι πιο σημαντική από κάθε εγωισμό της στιγμής. Βλέπεις την ομορφιά σε κάθε παραξενιά του, σε κάθετί διαφορετικό που έχει από 'σένα.

  Κι εκείνος... σου ζητάει να προσέχεις τον εαυτό σου όσο λείπει από το πλάι σου κι αυτό είναι η πιο μεγάλη κουβέντα. Σου ζητάει να μαζέψεις τα κομμάτια σου γιατί το δικό του κορίτσι δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Λέει και νιώθει πράγματα για πρώτη φορά γιατί εσύ είσαι κάτι ξεχωριστό. Δεν χάνει ευκαιρία να σου πει πώς νιώθει, υπάρχει άραγε μεγαλύτερη ικανοποίηση; Σου τηλεφωνεί για να σου πει την πρώτη καλημέρα και την τελευταία καληνύχτα με θρησκευτική ευλάβεια.

  Είτε είναι είτε όχι η πρώτη φορά, θέλω να μετρήσει. Θέλω να λειτουργήσει, να πάει μπροστά, να κρατήσει. Θέλω να τη ζήσω γιατί δεν θέλω να είμαι πια σαλιγκάρι. Γιατί έτσι κάνουν τα σκιουράκια.