I told me so.

Καλά τα έλεγα πριν καιρό, για το βάρος που πρέπει να σηκώσεις όταν παλεύεις για δυο. Είναι πολλές φορές ασήκωτο, σου δημιουργεί μια αφόρητη πίεση στο στήθος, έναν κόμπο στο λαιμό που όλο και στενεύει. Παλεύεις, προσπαθείς, πετάς τον εγωισμό σου στα σκουπίδια και πάλι δεν είναι αρκετό. Έρχεται εκείνη η στιγμή που ο άλλος με μια κουβέντα τα ισοπεδώνει όλα, τα αναιρεί. Σ' αφήνει να κοιτάς παγωμένη το κενό και να αναρωτιέσαι ποιος πλανήτης ήταν ανάδρομος εκείνη τη θολή στιγμή που αποφάσισες να περπατήσεις πλάι του. 

Πάμε πάλι λοιπόν: "...δεν αντέχω την καταπίεση. Αφήνω πράγματα πίσω γιατί ήταν πολύ δύσκολο να τα κρατάω με νύχια και με δόντια και προχωράω έχοντας μαζί μου τα συνήθως ασήμαντα, που είναι όμως εύκολα. Αυτά μπορείς ανά πάσα στιγμή να τα αφήσεις πίσω και ξέρεις πως δεν θα πληγωθείς. Δεν θα πληγωθεί κανείς γιατί κανείς δεν προσπάθησε για αυτά. Αν είσαι σαν και μένα, όταν δεν νιώθεις και πολλά, όταν δεν έχεις επενδύσει και πολλά, όλα είναι πιο όμορφα. Εύκολα έρχεσαι και με τον ίδιο τρόπο φεύγεις. Δεν μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς "εμείς", δεν παλεύεις για δυο, δεν υπολογίζεις για δυο. Και ίσως λείπει το συναίσθημα, λείπει το δέσιμο, λείπουν οι πολλές κοινές εμπειρίες, το μυαλό όμως είναι καθαρό."

Αυτή τη φορά, εξακολουθώ να παλεύω. Σε μια μάχη που σε άλλη περίπτωση θα είχα παρατήσει πολύ νωρίτερα. Με την ελπίδα να εκτιμηθεί, με την ελπίδα να πιάσει τόπο. Αν και τώρα το αποτέλεσμα είναι κατεστραμμένο ηθικό, ποδοπατημένος εγωισμός, μπερδεμένο μυαλό, δεν θα ξαναπάρω επιβάτη. Μόνο περαστικούς που κάνουν οτοστόπ και κατεβαίνουν στην επόμενη πόλη. 

Quitting. Feels Goooood. (?)

I am a freakin' quitter. Ή για να είμαι ακριβής, θα ήθελα πολύ να είμαι. Γιατί τώρα απλά βασανίζομαι από την αδυναμία να παραιτηθώ από το οτιδήποτε. Είναι άγρια η συνειδητοποίηση ότι δεν αντέχεις. Ή ότι δεν θέλεις να αντέχεις. Δεν τα πάω καλά με τις αποτυχίες μου. Τις μικρές ή τις μεγάλες. Όπως και το κάθε είδους άγχος, δεν έχουν εποικοδομητική επίπτωση πάνω μου. Ξέρω άλλους ανθρώπους που η αποτυχία τους πεισμώνει, τους βάζει στο τρυπάκι να προσπαθήσουν κι άλλο, να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα για να πετύχουν τελικά αυτό που κυνηγούν ή έστω αυτό με το οποίο έχουν καταπιαστεί, ακόμη κι αν δεν είναι στόχος ζωής. Εγώ θέλω μόνο να ανοίξω μια τρύπα και να μπω μέσα. Να κρυφτώ απ' όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν προσδοκίες και απαιτήσεις και να γίνω πάλι παιδί. Να πέσω στην τρύπα της Αλίκης και να μείνω εκεί, παρέα με τον τρελοκάπελα και το λαγό. 

Κι ύστερα κοιτάζω το ρολόι και σκέφτομαι ότι πρέπει να πέσω για ύπνο. Γιατί αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα στο σκληρό κόσμο των ενηλίκων και πρέπει να βγω έξω να αντιμετωπίσω δράκους και δαίμονες, χωρίς μαγικά σπαθιά και όμορφους έφιππους πρίγκηπες. Με γυμνά χέρια και ατσάλινη υπομονή. Καληνύχτα.

You Give Me The Kind Of Feeling People Write Novels About.

 Είναι όμορφη εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ερωτεύτηκες. Ξανά. Δυνατά. Και νομίζεις πως είναι η πρώτη φορά. Όχι νομίζεις, το πιστεύεις με σιγουριά. Όσα νιώθεις γίνονται πελώριο κύμα και παρασέρνουν το μέσα σου. Μια λέξη ενός ανθρώπου χιλιόμετρα μακρυά σε κάνει σκόνη. Η σκέψη ενός ανθρώπου χιλιόμετρα μακρυά σε κάνει να ανατριχιάζεις. Κάνεις όνειρα, τόσα όνειρα και είναι όλα για δυο. Φτάνει να σκεφτείς την αγκαλιά του κι αυτό σε ζεσταίνει μέσα στην παγωνιά. Φτάνει να σκεφτείς το χαμόγελό του για να χαμογελάσεις. Φτάνει να σκεφτείς το βλέμμα του και βλέπεις τον κόσμο σου με άλλα μάτια. Η θλίψη του είναι και δική σου και για έναν περίεργο λόγο, δεν σε βαραίνει. Σηκώνεις με προθυμία το δικό του βάρος σαν να ήταν δικό σου. Ζητάς συγγνώμη ακόμη κι όταν δεν φταις, απλά γιατί η σχέση σας είναι πιο σημαντική από κάθε εγωισμό της στιγμής. Βλέπεις την ομορφιά σε κάθε παραξενιά του, σε κάθετί διαφορετικό που έχει από 'σένα.

  Κι εκείνος... σου ζητάει να προσέχεις τον εαυτό σου όσο λείπει από το πλάι σου κι αυτό είναι η πιο μεγάλη κουβέντα. Σου ζητάει να μαζέψεις τα κομμάτια σου γιατί το δικό του κορίτσι δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Λέει και νιώθει πράγματα για πρώτη φορά γιατί εσύ είσαι κάτι ξεχωριστό. Δεν χάνει ευκαιρία να σου πει πώς νιώθει, υπάρχει άραγε μεγαλύτερη ικανοποίηση; Σου τηλεφωνεί για να σου πει την πρώτη καλημέρα και την τελευταία καληνύχτα με θρησκευτική ευλάβεια.

  Είτε είναι είτε όχι η πρώτη φορά, θέλω να μετρήσει. Θέλω να λειτουργήσει, να πάει μπροστά, να κρατήσει. Θέλω να τη ζήσω γιατί δεν θέλω να είμαι πια σαλιγκάρι. Γιατί έτσι κάνουν τα σκιουράκια.

Oh!This Christmas feeling.

Πότε χάσαμε το κουράγιο να αφηνόμαστε χωρίς αναστολές σ' αυτό που θέλουμε; Ψάχνω να βρω το δικό μου point of no return και δυσκολεύομαι. Ήταν μάλλον τότε που έδινα και δεν έπαιρνα. Ήταν μάλλον τότε που είδα πως δεν εκτιμήθηκα όπως έπρεπε. Ήταν μάλλον τότε που μια πόρτα μ' έκλεισε απ' έξω. Κάπου εκεί μάλλον έχασα τη διάθεση να αφήνω τον εαυτό μου τελείως ελεύθερο. Να τον χαρίζω, να τον παραχωρώ στις διαθέσεις του άλλου χωρίς να με νοιάζει τι θα προκύψει. Είναι καιρός τώρα που το αποτέλεσμα με νοιάζει, το σκέφτομαι πριν μιλήσω. Γιατί να πω αυτά που με κάνεις να νιώθω όταν κινδυνεύω αύριο να τα μαζεύω από το πάτωμα;

Μη μου πεις γιατί σκέφτομαι τέτοια πράγματα αυτές τις μέρες. Αυτές οι μέρες δεν έχουν για μένα τίποτα ξεχωριστό, ίσα ίσα μάλιστα είναι λίγο χειρότερες από τις υπόλοιπες. Υποτίθεται ότι είναι μέρες αγάπης, αλλά εμένα οι άνθρωποί μου είναι μακριά. Υποτίθεται ότι είναι μέρες οικογενειακές, αλλά έχω από καιρό πάψει να πιστεύω στην οικογένεια. Άρα τι μένει; Το κινητό ανά χείρας ως γέφυρα με τον έξω κόσμο και μια ταινία δίπλα στο τζάκι. Και Χριστούγεννα είναι, θα περάσουν...

No words.

http://piccsy.com/