Too old to love.

Τόσα χρόνια τα αγόρια έλεγαν μισόλογα κοιτώντας το πάτωμα. Ή έστελναν μηνύματα με δικαιολογίες που δεν πίστευε κανείς. Άλλοι έκλειναν την πόρτα φωνάζοντας, άλλοι σφύριζαν αδιάφορα από την άλλη. Κάποιοι γελούσαν καμιά φορά και τα έπαιρναν όλα στην πλάκα. Ήταν κι εκείνοι οι λίγοι που απλά σου έδειχναν την έξοδο ψελίζοντας ένα αντίο. Και καταλάβαινα. Ακόμη κι αν εθελοτυφλούσα, καταλάβαινα. Τώρα πρέπει να φύγω, τώρα πρέπει να σταματήσω. Τώρα βαρέθηκε, τώρα πληγώθηκε.

Κι έρχεσαι εσύ, άντρας πια, να μην δείχνεις τίποτα. Το πιο απλό, αν θέλεις ή όχι. Αν μετάνιωσες, αν το ξανασκέφτηκες. Αν απλά δεν μπορείς ρε παιδί μου. Μπα, δεν την αντέχω τη σιωπή.

I should know better.

Σε βάζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ μέσα στο μέλλον, στα όνειρά μου. Αν αύριο βγεις από αυτά, με τρόπο βίαιο, απότομο, θα αδειάσουν. Δεν θα έχω όνειρα, θα έχουν φύγει, θα έχουν πετάξει μαζί σου. 

Και να 'μαι, εδώ, να αφήνομαι κάθε μέρα στα χέρια σου. Κι εσύ; Να με πετάς στο πάτωμα, να μου βάζεις φωτιά και να χορεύεις στις στάχτες. Πάνε και τα αυτονόητα, πρέπει να τα ζητιανέψω. Τι με μαθαίνεις κάθε μέρα με τον πιο σκληρό τρόπο; Ότι η ευτυχία μου πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από 'μένα, γιατί αλλιώς την πάτησα. Ήταν λάθος που της επέτρεψα να συνδεθεί μ' εσένα, με την ύπαρξη, με την ανάσα σου. Ήταν λάθος που δεν την άφησα να πετάει πάνω από το κεφάλι μου, ελεύθερη, έρμαιο της δικής μου βούλησης. Γιατί τώρα κατρακυλάει, πέφτει στο βούρκο και ματώνει. Μαζί της κι εγώ. 

Κι εσύ;

Με κοιτάς να κυλάω στην πλαγιά και είσαι σίγουρος πως θα βρω τρόπο να ανέβω. Και η ανάβαση θα μου έχει κλέψει τη μνήμη, θα κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Θα συγχωρέσω, θα δώσω χωρίς την απαίτηση να πάρω τα ίδια.

Θέλω καμιά φορά να κλείσω τα μάτια και να ευχηθώ να γίνουν όλα εύκολα, να φύγεις μακριά κι εγώ να μην πονέσω. Να φύγω μακριά και να μην κοιτάξω πίσω. Και να είναι εύκολο, ανώδυνο, γρήγορο. Να ξεχάσω, όπως έχω κάνει τόσες φορές. 

Και για πες...

Τα πράγματα ήρθαν όπως περίμενες. Ή έστω περίπου. Το έζησες λιγάκι και είδες πώς είναι το όνειρο. Και ίσως να έρθουν και τα καλύτερα. Τι σου φταίει τότε; Γιατί δεν τρέχεις στη βροχή ή δεν βγαίνεις στο μπαλκόνι να το φωνάξεις, όπως κάνουν στις ταινίες;

Φταίει που έγινε ξαφνικά; Που είναι λειψό; Που είναι απαγορευμένο; Που το μυαλό σου είναι μοιρασμένο στα δυο; Πάλι καλά που δεν είναι κ η καρδιά σου... 

Ίσως να φταίει που είναι λίγοι αυτοί που συμμερίζονται τη χαρά σου. Και, το 'χουμε πει, η ευτυχία και η δυστυχία πρέπει να μοιράζονται. Είναι βάρος κι οι δυο, όταν τις σηκώνεις μόνος.

Για πες λοιπόν...

LOST

Χάθηκα. Καιρό τώρα έχω χαθεί στην καθημερινότητα. Στη σκοτεινή γη που κινούμαι υπάρχουν μονάχα δυσάρεστες σκέψεις. Για το αύριο, για το σήμερα, για το χθες. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το κάθε ξημέρωμα, αν θα αντέξω ως το τέλος της μέρας. Ήρθαν από το πουθενά εξομολογήσεις, πράγματα που ήξερα αλλά ήθελα να μην είναι αλήθεια, και με διέλυσαν. Ήρθαν και ρίζωσαν αμφιβολίες για τα παλιά, άραγε έκανα καλά; Κι είναι κι αυτό το σήμερα που κυλάει αργά και δεν έχει ευκαιρίες για τίποτα. Οι άνθρωποί μου φύγαν λίγο πιο μακριά, δεν ξέρω το γιατί. Ήρθαν και σ' αυτούς πράγματα που δεν περίμεναν, που είναι δύσκολο να τα διαχειριστείς. Ποιος να βοηθήσει ποιον; Ποιος να σου δώσει το χέρι του να σηκωθείς όταν είναι ήδη πεσμένος κάτω; Μένει να ζυγίσεις το βάρος που σε καθηλώνει και να βρεις τη δύναμη να το πετάξεις από πάνω σου. Ακούγεται ωραίο μα πώς γίνεται;

Δεν έζησα ποτέ σε ροζ σύννεφο αλλά πίστεψα σ' αυτό που ξεκινήσαμε. Πιστεύω ακόμα, για να είμαι ειλικρινής. Πολλοί θα το βρουν ρομαντικό, άλλοι θα κουνήσουν το κεφάλι αδιάφορα κι άλλοι θα μου φωνάξουν να ξυπνήσω. Εγώ θα μου δώσω κουράγιο. Είμαι ξανά σ' αυτή τη θέση, να δείχνω καλή πίστη όταν τα προγνωστικά μου βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Μετράω αντίστροφα ως το δέκα πριν απαντήσω και όταν τελικά το κάνω ακούγεται η φωνή της λογικής. Της συγκατάβασης, της υπομονής. Ίσως και να 'ναι της αγάπης, οπότε εννοούνται τα παραπάνω. Και μετά ακούω εκείνο το τραγουδάκι που λέει 

"γι' αυτό σου λέω, καλύτερα λίγα και καλά παρά να έχω μια καρδιά γεμάτη αισθήματα

και κάποιος να 'ρχεται γλυκά και τρυφερά δήθεν να μ' αγαπήσει αληθινά". 

A Hug Is All We Need.

  Υπάρχουν άνθρωποι που το παλεύουν, που το κυνηγούν, που εξαντλούν κάθε πιθανότητα πριν σηκωθούν ένα όμορφο πρωί και χτυπήσουν δυνατά την πόρτα πίσω τους. Υπάρχουν κι οι άλλοι που σου τη φυλάνε στη γωνία και στο πρώτο παραστράτημα γυρνούν την πλάτη και φεύγουν με βήμα αργό. Καλώς ή κακώς, ανήκω στους πρώτους. Τα έχουμε ξαναπεί για τις ευκαιρίες, τα εξαντλήσαμε, μη τα ξαναλέμε. Δεν πρόκειται όμως για θέμα ευκαιριών. Ας το παραδεχτώ, κάνω λάθη κι εγώ. Μπορεί να προτρέχω, να παρεξηγώ, να έχω ρε παιδί μου τα δικά μου στο κεφάλι μου και να μην σκέφτομαι τι λέω. Και βλέπεις ότι με κάποιους, ακόμα και σ' αυτή την απερίσκεπτη εκδοχή σου, είσαι καλά. Με άλλους πάλι, άστα να πάνε. Οπότε τι κάνεις; Βρίσκεις ένα παλικάρι από την πρώτη ομάδα και πορεύεσαι. Εύκολο θα μου πεις. Όχι πάντα, θα σου πω.

   Μπορείς να περάσεις καλά και με κάποιον από τη δεύτερη ομάδα, αν βέβαια αυτά που νιώθεις δικαιολογούν παραχωρήσεις, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Το πρόβλημα προκύπτει όταν βλέπεις να δημιουργείται ένα χάσμα, να χάνεται η επαφή. Όταν ο άλλος έχει υπερβολικές απαιτήσεις από 'σένα, από τις λέξεις που χρησιμοποιείς, από τον τόνο της φωνής σου. Όταν στα λόγια σου βλέπει ανύπαρκτες προσβολές. Μεταξύ μας, το τελευταίο που θέλω όταν είμαι ερωτευμένη με κάποιον, είναι να τον προσβάλλω. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει; Όταν δεν ξέρει κι εκείνος ο ίδιος τι θέλει, γιατί τώρα τα πολλά μηνύματα του φαίνονται πολλά κι αύριο τα λίγα παραείναι λίγα. Όταν, στην παραμικρή κουβέντα που νιώθει πως θίγεται κάτι δικό του, προτάσσει την ασπίδα του και μπαίνει σε θέση άμυνας. Όταν κρατά πράγματα για τον εαυτό του, από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι ό,τι πιο σκοτεινό έχει στην ψυχή του.

   Έχω μάθει να μην κρατάω πράγματα κρυφά από τους ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου. Ξέρω πως κάποιοι άνθρωποι, ό,τι κι αν πουν, δεν ήθελαν να με πληγώσουν. Μπορώ να μπω στη θέση του άλλου και καταλαβαίνω πως καμιά φορά η γλώσσα μπορεί να προτρέξει, πως δεν γίνεται να μετράς κάθε λεπτό τι θα πεις, πως δίπλα σε κάποιους ανθρώπους πρέπει να μπορείς να αισθάνεσαι ο εαυτός σου. Όλοι, ανεξαιρέτως, χρειάζονται καταφύγιο. Ένα μέρος, μια αγκαλιά εν προκειμένω, στο οποίο μπαίνεις και δεν έχεις να φυλάγεσαι από τίποτα. Εκεί δεν υπάρχουν ούτε προσβολές, ούτε ειρωνίες. Μόνο αγάπη ρε γαμώτο.