Growing Older.

~spread your wings and FLY~

Σ' εσένα μιλάω. Τα είπαμε και νωρίτερα, αλλά δεν άκουσες. Σου το φώναξα, αλλά σφύριζες αδιάφορα από την άλλη. Σου το ζωγράφισα με τα πιο σκοτεινά χρώματα, αλλά έκλεισες τα μάτια. 

Δεν έχω άλλο τρόπο να το πω. Κατάλαβε πότε σου κλέβουν τη χαρά μέσα από τα χέρια. Οι άνθρωποι είναι καμιά φορά ανάπηροι, ανίκανοι να νιώσουν το παραμικρό, ανήμποροι να μοιραστούν χαρές και λύπες, συναισθήματα και σκέψεις. Άνοιξε επιτέλους τα μάτια σου και κοίτα πίσω. Δες πώς ήταν εκείνες οι φωτεινές μέρες, οι χαρούμενες. Δεν θες να ζήσεις πάλι έτσι; Δεν σε καταλαβαίνω. 

Τι θα πει "νιώθω"; Ποιος είπε ότι πετάμε μακριά μόνο όταν σταματάμε να νιώθουμε; 

Πετάμε μακριά όταν μέρα τη μέρα αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να καρφώσουν τα πόδια μας στη γη, να μην πάμε πουθενά. Πετάμε μακριά όταν μας λένε "τέρμα τα ταξίδια". Όταν μας κλέβουν την όρεξη για ζωή και χαμόγελα. Έλα, κάντο. Μια τελευταία φορά, εντάξει. Πλήρωσε το μερίδιο που πιστεύεις πως σου αναλογεί και μετά πέταξε. Θα κοιτάξεις λίγο πίσω, το ξέρω. Θα σκεφτείς μήπως έκανες λάθος, μήπως πρέπει να γυρίσεις. Μην ξεγελαστείς, οι υποσχέσεις είναι ψέυτικες, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, δεν μαθαίνει να πετά. Κι αν ακόμα καταφέρεις να του κολλήσεις ψεύτικα φτερά στην πλάτη, θα τα βγάλει κι η απογοήτευσή σου θα είναι διπλή. 

Όπως είπαμε, μια τελευταία φορά.

Too old to love.

Τόσα χρόνια τα αγόρια έλεγαν μισόλογα κοιτώντας το πάτωμα. Ή έστελναν μηνύματα με δικαιολογίες που δεν πίστευε κανείς. Άλλοι έκλειναν την πόρτα φωνάζοντας, άλλοι σφύριζαν αδιάφορα από την άλλη. Κάποιοι γελούσαν καμιά φορά και τα έπαιρναν όλα στην πλάκα. Ήταν κι εκείνοι οι λίγοι που απλά σου έδειχναν την έξοδο ψελίζοντας ένα αντίο. Και καταλάβαινα. Ακόμη κι αν εθελοτυφλούσα, καταλάβαινα. Τώρα πρέπει να φύγω, τώρα πρέπει να σταματήσω. Τώρα βαρέθηκε, τώρα πληγώθηκε.

Κι έρχεσαι εσύ, άντρας πια, να μην δείχνεις τίποτα. Το πιο απλό, αν θέλεις ή όχι. Αν μετάνιωσες, αν το ξανασκέφτηκες. Αν απλά δεν μπορείς ρε παιδί μου. Μπα, δεν την αντέχω τη σιωπή.

I should know better.

Σε βάζω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ μέσα στο μέλλον, στα όνειρά μου. Αν αύριο βγεις από αυτά, με τρόπο βίαιο, απότομο, θα αδειάσουν. Δεν θα έχω όνειρα, θα έχουν φύγει, θα έχουν πετάξει μαζί σου. 

Και να 'μαι, εδώ, να αφήνομαι κάθε μέρα στα χέρια σου. Κι εσύ; Να με πετάς στο πάτωμα, να μου βάζεις φωτιά και να χορεύεις στις στάχτες. Πάνε και τα αυτονόητα, πρέπει να τα ζητιανέψω. Τι με μαθαίνεις κάθε μέρα με τον πιο σκληρό τρόπο; Ότι η ευτυχία μου πρέπει να εξαρτάται αποκλειστικά από 'μένα, γιατί αλλιώς την πάτησα. Ήταν λάθος που της επέτρεψα να συνδεθεί μ' εσένα, με την ύπαρξη, με την ανάσα σου. Ήταν λάθος που δεν την άφησα να πετάει πάνω από το κεφάλι μου, ελεύθερη, έρμαιο της δικής μου βούλησης. Γιατί τώρα κατρακυλάει, πέφτει στο βούρκο και ματώνει. Μαζί της κι εγώ. 

Κι εσύ;

Με κοιτάς να κυλάω στην πλαγιά και είσαι σίγουρος πως θα βρω τρόπο να ανέβω. Και η ανάβαση θα μου έχει κλέψει τη μνήμη, θα κάνω πάλι τα ίδια λάθη. Θα συγχωρέσω, θα δώσω χωρίς την απαίτηση να πάρω τα ίδια.

Θέλω καμιά φορά να κλείσω τα μάτια και να ευχηθώ να γίνουν όλα εύκολα, να φύγεις μακριά κι εγώ να μην πονέσω. Να φύγω μακριά και να μην κοιτάξω πίσω. Και να είναι εύκολο, ανώδυνο, γρήγορο. Να ξεχάσω, όπως έχω κάνει τόσες φορές. 

Και για πες...

Τα πράγματα ήρθαν όπως περίμενες. Ή έστω περίπου. Το έζησες λιγάκι και είδες πώς είναι το όνειρο. Και ίσως να έρθουν και τα καλύτερα. Τι σου φταίει τότε; Γιατί δεν τρέχεις στη βροχή ή δεν βγαίνεις στο μπαλκόνι να το φωνάξεις, όπως κάνουν στις ταινίες;

Φταίει που έγινε ξαφνικά; Που είναι λειψό; Που είναι απαγορευμένο; Που το μυαλό σου είναι μοιρασμένο στα δυο; Πάλι καλά που δεν είναι κ η καρδιά σου... 

Ίσως να φταίει που είναι λίγοι αυτοί που συμμερίζονται τη χαρά σου. Και, το 'χουμε πει, η ευτυχία και η δυστυχία πρέπει να μοιράζονται. Είναι βάρος κι οι δυο, όταν τις σηκώνεις μόνος.

Για πες λοιπόν...